Als traumatherapeut leef ik met trauma. Tot zover niets nieuws.
Wat ik minder vaak deel, is dat dit in mijn leven ook samenvalt met periodes waarin somberheid zich meldt. Lange tijd hield ik dat vooral buiten mijn professionele ik. Alsof dit nodig was om mijn werk goed te kunnen doen. Alsof dit deel van mij nog niet genoeg geheeld was om erbij te mogen horen.
Achteraf zie ik dat daar iets anders onder zat: angst voor afwijzing.
Niet alleen de angst dat een ander mij zou afwijzen, maar ook de neiging om delen van mezelf af te wijzen.
Angst voor afwijzing gaat niet altijd over andere mensen
Wanneer we spreken over angst voor afwijzing, denken we vaak aan relaties. Aan bang zijn voor kritiek, buitengesloten worden of niet goed genoeg gevonden worden.
Maar afwijzing kan ook van binnenuit komen. Ik merkte dat ik me niet één geheel voelde wanneer ik mijn somberheid buiten bewustzijn hield. Alsof ik boven dat deel van mezelf leefde. Niet ermee, maar erlangs.
Dat gaf geen rust. Het maakte me juist gefragmenteerd.
Wat je wegduwt, blijft bestaan
Juist het (h)erkennen van wat er is in mij, er zorgvuldig mee omgaan en voelen wanneer het wel of niet een plek heeft in mijn werk, is voor mij essentieel.
Niet alles wat ik voel is zichtbaar. Niet alles hoeft gedeeld te worden.
Maar wat het wel vraagt, is dat ik bij mezelf kan zijn. Ook bij de delen die ik liever niet zou voelen. Want wat ik heb geleerd, is dat wat we wegduwen vaak niet verdwijnt. Het komt meestal sterker terug.
Wat mij helpt, is die soms lastige erkenning: voelen dat iets er is. Dan stuurt het mij niet aan, maar hoeft het ook niet langer buitengesloten te worden.
Jezelf niet langer afwijzen
Ja, het is belangrijk om betrouwbaar en helder aanwezig te zijn voor cliënten.
Maar ik denk ook dat we vaker mogen spreken over hoe we als hulpverleners omgaan met onze eigen geschiedenis, kwetsuren en verlieservaringen.
Het is niet dat iets er niet is wanneer we doen alsof het er niet is.
Voor mij betekent heling steeds opnieuw oefenen om niets in mezelf buiten te sluiten. Niet mijn kracht. Niet mijn kwetsbaarheid. Niet mijn geschiedenis.
Want wie we zijn, bestaat uit alles wat in ons leeft.
Misschien gaat de weg uit angst voor afwijzing daarom niet alleen over meer bevestiging krijgen van anderen. Misschien begint die weg bij het stoppen met jezelf afwijzen.
Wil je meer lezen over angst voor afwijzing en de invloed daarvan op je relaties, keuzes en zelfbeeld? Download dan ook de gratis gids over angst voor afwijzing.
