Beginnen waar het ooit stopte
Trauma gaat niet alleen over wat je meemaakt, maar ook over wat je juist níet meemaakt. Als kind stem je jouw binnenwereld af op wat er niet is. Op wat er niet komt. Daar begint vaak al hoe moeilijk emotioneel voor jezelf zorgen later kan voelen.
Je leert (over)leven in een omgeving die niet reageert. Waar geen troost is, geen hulp, geen bescherming. Hoe? Door je innerlijke volume naar beneden te draaien.
Wat emotionele verwaarlozing doet met je vermogen om emotioneel voor jezelf te zorgen
Je dempt je gevoelens. Je raakt het contact met je behoeften kwijt. Soms zo ver dat je niet eens meer weet dat ze er nog zijn. Je wil kan verstillen, bijna uit het zicht verdwijnen. Emotioneel voor jezelf zorgen voelt dan niet nu als iets dat je kunt, maar als iets dat je ooit ergens bent kwijtgeraakt.
Emotionele verwaarlozing is niet “niets krijgen.” Het is een diepgaande verstoring in hoe je leert voelen, willen en nodig hebben. Want als kind ontwikkel je dat juist in contact met je ouders. Wat je dan vaak leert, is:
- ik heb niets nodig
- ik voel niets
- ik wil niets
Het innerlijke antwoord
Leren om onze behoeften te (h)erkennen is later een hele klus. Het is ontdooien van wat je vast hebt moeten zetten. Ongemakkelijk, soms beangstigend. Want dit alles in jouw binnenwereld weer ‘aan’ zetten is niet loyaal aan waar je uitkomt.
In contact met een veilige ander
Het vraagt dat iemand blijft, terwijl je oefent met het maken van contact met die kwetsbare kanten in jou. Gewoon bij jou zijn terwijl je onderzoekt wat nooit veilig was om te voelen.
In contact met een veilige ander kunnen we stap voor stap weer leren wat emotioneel voor jezelf zorgen betekent.
Wil je ontdekken hoe je weer emotioneel voor jezelf kunt gaan zorgen? Neem contact met me op voor een vrijblijvend gesprek.
